Istorija

Istorija opštine Istočni Stari Grad

Opština Istočni Stari Grad je opština grada Istočno Sarajevo nastala od dijela sarajevske gradske Opštine Stari Grad koji je pripao Republici Srpskoj.

Uporedo sa svim ovim dešavanjima:

– 15. oktobra 1991.godine  „Akt o reafirmaciji suverenosti Republike Bosne i Hercegovine“,
– 9 i 10 Novembar 1991.godine referendum srpskog naroda i formiranje SAO,
– 12. novembra 1991. proglasenje Hrvatske zajednice Posavine u Bosanskom Brodu,
– 18. novembra 1991. godine u Grudama je proglašena i Hrvatska Zajednica Herceg-Bosna (HZHB),
– 9. januara 1992 godine SAO su se ujedinile u Republiku Srpsku Bosnu i Hercegovinu (kasnije preimenovana u Republika Srpska) u granicama BiH, sa namjerom ostanka u SFRJ,
– 25. januara 1992 Skupština BiH je donijela odluku da se raspiše referendum o nezavisnosti BiH,
– 27. januara 1992. godine proglašenje Hrvatske zajednice Središnje Bosne,
– 29. februara i 1. marta 1992. godine referendum o nezavisnosti BiH,

grupa Srba sa teritorije Opštine Stari Grad, okupljena oko SDS, vodila je razgovore o formiranju Opštine  Srpski Stari Grad.
Međutim, opština je formirana tek nakon početka ratnih sukoba i to u jesen 1992 godine, a sačinjena od teritorijalnih jedinica na kojim žive Srbi.
Za prvog načelnika izabran je Kosta Plakalović, a prvo sjedište Opštine bilo je u Lovačkom domu na Crepoljsku.
Administracija opštine je sada smještena je u naselju Hreša. Poslije potpisivanja Dejtonskog sporazuma opština je nosila ime Srpski Stari Grad, ali je taj naziv Ustavni sud BiH proglasio neustavnim, pa je nov naziv Istočni Stari Grad.

Istorija Istočnog Sarajeva

Mnogi tragovi ukazuju da je na području današnjeg grada Istočno Sarajevo čovjek prisutan od pradavnih vremena. Na Glasinačkoj visoravni, između planina Kopita i Romanije su arheološki nalazi među kojima i eksponati iz više od 2000 grobnica u obliku kamenih gomila i 3000 stećaka – nadgrobnih spomenika, svjedoče o dvije civilizacije prije Hrista. Iliri i Stari Rimljani ostavili su dokaze o svom prisustvu u okolini Pala, Rogatice, Buloga i drugih mjesta. U srednjem vijeku, za vrijeme Tvrtka Kotromanića (1353 – 1391 godine). Stari Grad iznad Paljanske Miljacke pripadao je plemićkoj porodici Pavlovića, koji su gospodarili Istočnom Bosnom. Utvrđeni grad Borač, desetak kilometara južno od Rogatice bio je takođe značajan politički, privredni i kulturni centar u kome su Pavlovići izdavali Povelje, primali strane izaslanike i imali stalne družine glumaca i muzičara. U prvoj polovini 15. vijeka i ove krajeve osvajaju Turci, pa se po predanju i nastanak imena Pale vezuju za njihovo osvajanje, pomenutog Starog Grada. Turci su se poslužili lukavstvom, zapalili su vatre oko grada, stvorili utisak da ih je mnogo više, te su se branioci predali bez borbe. Utvrđeni grad na prostoru današnjeg Sarajeva prvi put se pominje 1379 godine više puta mijenjao je naziv, da bi pod imenom Sarajevo u 16. vijeku doživio procvat kao jedan od najvažnijih trgovinskih centara Balkana. Naseljavanje ovog kraja intenzivirano je poslije Berlinskog kongresa 1878 godine (kada je Austro – ugarska dobila mandat da okupira Bosnu i Hercegovinu), a naročito nakon izgradnje pruge Sarajevo-Višegrad 1901 godine.